Corsage bevestigen: magneet, speld of bindpunt

Hoe bevestig je een corsage met een magneet?

Bij de magneetmethode bestaat het corsage uit twee delen: het zichtbare bloemwerk met een magneet aan de achterzijde, en een losse tegenmagneet met een vilten of rubberen beschermlaag. Je legt de stof vlak, plaatst de tegenmagneet aan de binnenkant op de gewenste hoogte en brengt het bloemwerk aan de buitenkant precies daar tegenover. De twee magneten trekken elkaar door de stof heen en klemmen het geheel vast. Er gaat geen naald door het weefsel, dus de stof blijft onbeschadigd.

Voor het bepalen van de plek geldt een vaste volgorde: eerst de kraag of reverslijn, dan de hoogte ten opzichte van het sleutelbeen, dan de ruimte tot een eventuele sjaal of das. Een corsage hoort in de regel iets onder de reversknoop of op de linkerrevers te zitten, met de bovenkant van de bloem ongeveer een vingerbreedte onder de schoudernaad. Bij een jurk zonder revers is het midden van het decolleté of de tailleband een bruikbare plaats.

De magneetmethode werkt goed op dichte, niet te dunne stoffen: wol, linnen, katoen met voering, mantelstof. Op zijde, chiffon, fijn breiwerk en stoffen met een losse structuur is de klemkracht vaak te groot voor het weefsel: de stof kan gaan trekken of kreuken. Bij een zwaar boeket met veel vochtige stelen is een magneet meestal niet sterk genoeg; het gewicht kantelt dan naar beneden en de bloem verliest zijn stand.

Praktisch blijft de magneet de snelste methode voor wie geen naald door een feestkledingstuk wil halen. eerst de basis opbouwen en pas daarna de bevestiging kiezen.

Hoe bevestig je een corsage met een speld?

De speldmethode gebruikt een corsagespeld met een veiligheidssluiting, een lange naald met parelkop of een broche met naald. Je steekt de naald vanaf de achterzijde van het bloemwerk door de aanhechting, dan door de stof van het kledingstuk, en sluit hem aan de binnenkant. Bij een revers steek je horizontaal of licht schuin, nooit loodrecht door een knoopsgat, omdat de naald dan het knoopsgat vervormt.

De steekrichting volgt de draadrichting van de stof. Door schuin door de vezels te gaan in plaats van er dwars op, ontstaat een kleinere opening en blijft de naald beter zitten. Bij een stevige stof is een enkele speld voldoende; bij dunne of gladde stoffen werkt een tweede speld of een klein stukje vlieseline aan de binnenkant beter dan een zwaardere naald.

Twee tegenindicaties zijn hier van belang. Een speld door leer laat een blijvend gaatje achter, en bij gewaxte of gecoate stoffen kan het materiaal rond de steek scheuren. Bij een kledingstuk dat eigendom is van een verhuurder of een kostuumhuis is een speld vaak niet toegestaan; vraag dat na voordat je prikt.

Hoe gebruik je een bindpunt voor een corsage?

Een bindpunt is geen bevestiging aan het kledingstuk, maar een techniek om het bloemwerk tot een stevige eenheid te maken die daarna met magneet of speld wordt vastgezet. Je legt de stelen bij elkaar, wikkelt ze vanaf de aanhechting strak in met bloemdraad of bindtouw, en werkt de wikkeling af met een klein stukje bloementape. Het resultaat is een compacte steelbundel met een vlakke achterkant.

Het voordeel van een bindpunt is dat het gewicht van de afzonderlijke bloemen wordt verdeeld over één aanhechting. Daardoor kan een lichtere magneet of een enkele speld volstaan, terwijl het geheel toch stabiel blijft. Bij een corsage met rozen, ranonkels of een enkele tak groen is dit de gebruikelijke route: eerst binden, dan pas de bevestiging kiezen.

De volgorde in de praktijk is steeds dezelfde: blad als basis, dan de hoofdboem, dan de bijbloemen, dan vastwikkelen, dan afwerken. Wie de bevestiging eerst kiest en daarna gaat binden, krijgt vaak een werkstuk dat scheef hangt of op de verkeerde plek trekt.

Welke methode past bij welke stof en welk gewicht?

De keuze laat zich terugbrengen tot drie vragen. Hoe zwaar is het werkstuk, hoe kwetsbaar is de stof, en mag er een naald door het kledingstuk.

- Licht werkstuk, stevige stof, geen naald toegestaan: magneet.

- Licht tot middelzwaar werkstuk, stevige stof, naald toegestaan: speld, eventueel met bindpunt als basis.

- Zwaar werkstuk of vochtige stelen: bindpunt plus speld, of een broche met brede naald.

- Dunne zijde, chiffon, fijn breiwerk: bindpunt plus een lichte speld, geen magneet.

- Leer, gecoat textiel, huurkostuum: geen speld; magneet alleen na overleg met de eigenaar.

Bij een corsage in het haar of aan het oor vervalt de stof als dragend element. Daar werkt een klein bindpunt met een haarspeld of een oorclip beter dan een magneet, omdat er geen tegenmagneet aan de binnenzijde geplaatst kan worden.

Tegenindicaties: pacemaker, kaarten en kwetsbare stoffen

De belangrijkste tegenindicatie bij magneetsluitingen is medisch. Voor dragers van een pacemaker, een implanteerbare defibrillator of een ander actief implantaat is een sterke magneet op de borst geen veilige keuze. De fabrikanten van deze apparaten geven zelf een minimale afstand aan die aangehouden moet worden; een corsage op de revers valt binnen die zone. Kies in dat geval een speld of een bindpunt met een niet-magnetische sluiting.

De tweede tegenindicatie betreft magnetische opslagmedia en pasjes. Bankpassen, creditcards, toegangskaarten met magneetstrip en sommige hotelkamersleutels kunnen door een sterke magneet onbruikbaar worden. Bewaar een losse tegenmagneet dus niet in dezelfde binnenzak als een pasje.

De derde tegenindicatie is materiaalkundig. Op leer, op met metaalvezel versterkte stoffen en op zeer dunne natuurvezels kan een magneet drukplekken achterlaten die na het dragen zichtbaar blijven. Test de klemkracht altijd eerst op een onopvallend stuk stof, bijvoorbeeld aan de binnenkant van een zoom, voordat je het corsage op de zichtbare plek aanbrengt.